Odwieczne pytanie
Czy kiedykolwiek spojrzałeś na otaczający nas świat – z całą jego przestępczością, wojnami, chorobami i cierpieniem – i zastanawiałeś się, dlaczego wszechmocny, doskonale kochający Bóg nie interweniuje natychmiast? To jedno z najszczerszych i najgłębiej ludzkich pytań, jakie można zadać. Kiedy Bóg stworzył wszechświat i umieścił ludzkość na Ziemi, wszystko było doskonałe, spokojne i harmonijne (Rdz 1,27-28,31; Hi 38,4-7). Choroby, ból i śmierć były całkowicie nieznane.
Aby w pełni zrozumieć, dlaczego istnieje cierpienie w dzisiejszych czasach, musimy przeanalizować biblijny zapis o tym, jak po raz pierwszy wybuchł bunt, kto tak naprawdę stoi za światowym niepokojem, dlaczego Bóg dopuszcza zło przez ograniczony czas i jaką wspaniałą obietnicę Pismo Święte daje nam na przyszłość.
- Grzech pierworodny: Jak wybuchł bunt w Edenie
Na długo przed narodzinami ludzkości, wspaniała istota duchowa zajmowała pozycję godną najwyższego zaufania jako „namaszczony cherubin” ustanowiony nad ziemią (Ezechiela 28:13–15). Miała na imię Lucyfer, co oznacza „jaśniejący” lub „gwiazda poranna”. Kiedy Bóg położył fundamenty ziemi, Lucyfer dołączył do niebiańskich zastępów w radosnym uwielbieniu Boga Wszechmogącego, Jehowy (Hioba 38:4, 7).
Zamiast pozostać pokornym, Lucyfer pozwolił, by samouwielbienie i pycha wypaczyły jego mądrość (Ezechiela 28:17). Stał się chciwy czci należnej wyłącznie Stwórcy i żywił skrytą ambicję wyniesienia swojego tronu ponad gwiazdy Boże (Izajasza 14:12–14; Jeremiasza 51:13).
Aby dokonać buntu, Lucyfer posłużył się wężem w ogrodzie Eden, aby zbliżyć się do Ewy (Rdz 3,1–5). Zuchwale zakwestionował wyraźne prawo Boże dotyczące zakazanego drzewa (Rdz 2,17) i wypowiedział pierwsze kłamstwo w historii: „Na pewno nie umrzecie” (Rdz 3,4; J 8,44). Poprzez ten oszczerczy akt Lucyfer przeobraził się w Szatana (oznaczającego „przeciwnika”), Diabła (oznaczającego „oszczercę”), Węża (zwodziciela) i Smoka (pożeracza) (Obj 12,9; 20,1–3). To oszukańcze wyzwanie wyznaczyło początek fałszywej religii – stawiania słowa stworzenia ponad wyraźnym nakazem Boga (2 Kor 11,3.14; 1 J 2,16).
Ewa została całkowicie zwiedziona sprytnym argumentem Szatana (2 Koryntian 11:3; 1 Tymoteusza 2:13-14). Jej mąż, Adam, nie dał się zwieść kłamstwu; niemniej jednak świadomie przyłączył się do niej w grzechu, ponieważ kochał siebie i wolał zadowolić żonę niż być posłusznym Stwórcy (1 Tymoteusza 2:14; Rdz 3:6-12). Łamiąc przymierze z Bogiem, Adam utracił prawo do doskonałego życia ludzkiego (Rdz 2:17; 3:17-19). Ponieważ Adam stał się grzesznikiem, zanim spłodził potomstwo, przekazał niedoskonałość, potępienie i odziedziczył śmierć wszystkim swoim potomkom (Rz 5:12; Ps 51:5).
- Kto tak naprawdę jest przyczyną zła dzisiaj? (Zło moralne a sąd boski)
Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że Bóg zsyła na ludzi trzęsienia ziemi, głód, choroby i osobiste tragedie, aby ich ukarać lub wystawić na próbę. Pismo Święte przedstawia jednak zupełnie inny obraz: Szatan Diabeł i jego niewidzialne hordy upadłych demonów są głównymi sprawcami ludzkiego cierpienia, zamętu i nieszczęść na świecie (Obj. 12:9, 12; 1 J 5:19; Ef 6:11, 12). Szatan działa jako „bóg tego systemu rzeczy”, zaślepiając umysły niewierzących poprzez zepsute systemy światowe (2 Koryntian 4:4).
Istotne jest rozróżnienie między złem moralnym/niegodziwością a sądem boskim/nieszczęściem :
| Kategoria | Pochodzenie i źródło | Definicja biblijna i charakter |
| Zło moralne i niegodziwość | Szatan Diabeł, upadłe demony i zbuntowani ludzie (1 Jana 3:8;
Jakuba 1:13–15). |
Niesprawiedliwość, ucisk, oszustwo i zło moralne. Bóg nigdy nie popełnia ani nie stwarza zła moralnego, ponieważ wszystkie Jego dzieła są doskonałe i sprawiedliwe (Powtórzonego Prawa 32:4; Habakuka 1:13). |
| Sąd Boży | Wszechmogący Bóg, Jehowa, wymierzający kary prawne (Izajasz 45:7; Amos 3:6). | Sprawiedliwa kara lub nieszczęście sprowadzane na świadomych przestępców w celu wyegzekwowania boskiej sprawiedliwości. Podobnie jak ludzki sędzia karzący przestępcę, tak i wyroki Boże są święte i czyste (Psalm 89:14; 145:20). |
- Dlaczego Bóg dopuszcza zło: kwestia powszechnej dominacji
Skoro Bóg jest najwyższy i wszechmocny, dlaczego nie uśmiercił Szatana, Adama i Ewy natychmiast w Edenie? W Księdze Wyjścia 9:16 Bóg przedstawia faraonowi, który reprezentował ziemski system Szatana, zasadniczy powód: „Właśnie dlatego cię postawiłem, aby ci pokazać moją moc i aby moje imię było rozgłaszane po całej ziemi” (Księga Wyjścia 9:16; List do Rzymian 9:17).
Bunt Szatana postawił kosmiczne wyzwanie o wiele poważniejsze niż przetrwanie ludzkości: kwestię Uniwersalnej Dominacji i usprawiedliwienia świętego imienia Jehowy (Psalm 83:17, 18; Psalm 106:8; Ezechiela 38:23). Szatan bezczelnie twierdził, że prawo Boże jest restrykcyjne i opresyjne. Co więcej, jak podkreśla historyczna relacja Hioba, Szatan drwił z Boga, chełpliwie rzucając wyzwanie: twierdził, że żaden człowiek nie pozostanie wierny i posłuszny Jehowie, gdy zostanie wystawiony na ciężką próbę cierpienia (Hi 1:6–12; 2:4–7).
Gdyby Jehowa natychmiast unicestwił Szatana, moralna kwestia, czyja suwerenność jest słuszna i czy stworzenie służy Bogu z bezinteresownej miłości, pozostałaby nierozstrzygnięta w umysłach niezliczonych zastępów anielskich (Hi 38:4, 7). Dlatego Jehowa pozwolił Szatanowi w określonym, ograniczonym czasie wykorzystać wszystkie swoje możliwości, próbując udowodnić swoje twierdzenia.
- Pięciokrotny cel Boskiej Długotrwałej Cierpliwości
Dając Szatanowi ograniczony czas na sprawowanie władzy nad niegodziwym systemem świata, Jehowa realizuje pięć głębokich celów obejmujących cały wszechświat:
| Boski cel | Wyjaśnienie i znaczenie Pisma Świętego |
|
1. Obrona prawa suwerennego |
Dowodzi przed całym inteligentnym stworzeniem, że tylko Jehowa jest Najwyższym i Sprawiedliwym Władcą wszechświata (Psalm 83:17, 18; Objawienie 15:3, 4). |
|
2. Ujawnienie szatana jako kłamcy |
Daje Szatanowi całkowitą swobodę w próbach udowodnienia swoich przechwałek, obnażając w ten sposób jego ostateczną całkowitą porażkę i oszustwo (Jana 8:44; Wyjścia 9:16). |
|
3. Testowanie integralności stworzeń |
Udziela aniołom i ludziom świętego przywileju udowodnienia swojej niezachwianej wiary, lojalności i miłości w obliczu próby (Hebrajczyków 5:8, 9; 1 Piotra 1:6, 7; Jakuba 1:12). |
|
4. Rozciąganie Bożego Miłosierdzia |
Umożliwia narodziny kolejnych pokoleń potomków Adama, usłyszenie prawdy i osiągnięcie wiecznego zbawienia dzięki cierpliwości Boga (2 Piotra 3:9, 15; Rzymian 9:22–24). |
|
5. Dowód śmiertelności duszy |
Demaskuje pierwsze kłamstwo Szatana („Na pewno nie umrzecie”), udowadniając, że dusza ludzka jest śmiertelna i że grzech prowadzi do śmierci, a nie do wiecznych mąk (Ezechiela 18:4, 20; Koheleta 9:5; Rzymian 6:23). |
- Wspaniała nadzieja na przyszłość: przywrócony raj i życie wieczne
Dopuszczenie zła przez Boga jest ściśle tymczasowe, a Jego pierwotny, pełen miłości cel dla ziemi zostanie w pełni zrealizowany (Izajasza 45:12, 18; 55:10, 11). Biblia przedstawia kompletne, wieloetapowe lekarstwo na wszelkie ludzkie cierpienie:
- Ofiara okupu złożona przez Jezusa: Jehowa posłał swego umiłowanego Syna, Jezusa Chrystusa, który złożył swoje doskonałe ludzkie życie jako dokładną „odpowiednią cenę” (okup), aby odkupić prawo do doskonałego życia, które Adam utracił na rzecz swoich dzieci (1 Tymoteusza 2:5, 6; Mateusza 20:28; Hebrajczyków 2:9, 14; 1 Piotra 3:18).
- Zniszczenie zła w Armagedonie: Podczas bitwy Armagedonu Chrystus wykona sąd boski nad widzialną i niewidzialną organizacją Szatana, niszcząc niegodziwość i oczyszczając ziemię (Objawienie 16:14–16; 19:11–21; 20:1–3; 2 Tesaloniczan 1:6–9).
- Tysiącletnie panowanie i przywrócony raj: Szatan i jego demony zostaną uwięzieni w otchłani na 1000 lat (Obj. 20:1–3). Pod panowaniem Królestwa Chrystusa choroby, starość, płacz, ból i śmierć zostaną trwale zniesione, przekształcając ziemię w globalny raj (Iz. 11:6–9; 25:6–8; 33:24; 65:17; Obj. 21:1–4).
- Zmartwychwstanie umarłych: Miliony ludzi, którzy umarli w ciągu ostatnich sześciu tysiącleci, usłyszą głos Chrystusa i powstaną ze swoich grobów, aby otrzymać pełną szansę wiecznego życia w ludzkiej doskonałości na ziemi (Jana 5:28, 29; Dzieje Apostolskie 24:15; 1 Koryntian 15:22–26; Hioba 14:13–15).