Przez pisarzy Pisma Świętego
Spowiedź
DEFINICJA
Osobiste wyznanie grzechów przed Bogiem, z prawdziwą skruchą, prosząc Boga o przebaczenie za pośrednictwem Jego Pośrednika i Najwyższego Kapłana, Jezusa Chrystusa. Publiczne ogłaszanie zamierzeń Bożych objawionych w Biblii, wyznanie lub przyznanie się do poświęcenia woli Bożej oraz mówienie o Bożych postanowieniach dotyczących obrony Jego imienia i zbawienia ludzi przez Jezusa Chrystusa. Osobiste przyznanie się innym chrześcijanom do naszych grzechów, abyśmy mogli skorzystać z ich chrześcijańskich, biblijnych rad, pomocy i modlitw, abyśmy zachowali duchowe zdrowie i harmonię ze zborem chrześcijańskim. Fałszywe zrozumienie — „Sakrament pokuty – cała ta procedura jest zwykle nazywana, ze względu na jedną cześć – „spowiedź”;… jest to proces osądzający, w którym penitent jest jednocześnie oskarżycielem, oskarżonym i świadkiem, podczas gdy kapłan ogłasza wyrok, […] spowiedź nie odbywa się w tajemnicy serca penitenta ani wobec osoby świeckiej jako przyjaciela i obrońcy, ani przed przedstawicielem władzy ludzkiej, ale przed należycie wyświęconym kapłanem, mającym wymagane uprawnienia i z „mocą kluczy”, to znaczy ma moc odpuszczania grzechów, którą Chrystus dał swemu kościołowi”. — Encyklopedia katolicka, 1911, t. XI, strona s 618, 619.
Pochodzenie
Prawdziwa spowiedź pochodzi od sprawiedliwego Abla, który przyznał się do swoich grzechów i złożył ofiarę Bogu, ustalając odpowiedni okup – ofiarę Chrystusa. — Hebrajczyków 11:4. Fałszywa praktyka spowiadania się przed kapłanami rozpoczęła się w starożytnym pogańskim Babilonie. (Zobacz Dwa Babilony Hislopa, strony 9, 10.) Fałszywa doktryna pokuty została ponownie potwierdzona w Kościele rzymskokatolickim przez Sobór Trydencki (1551).
Bóg jest tym, Komu mamy wyznawać swe grzechy przez Chrystusa, prosząc o przebaczenie
1 Jana 1:9 “Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, robimy z niego kłamcę i nie ma w nas jego słowa.”
Mateusza 6:9-14 “Ojcze nasz, który jesteś w niebie, […] przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili. Bo jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia i wam przebaczy wasz Ojciec niebieski.”
Psalmy 32:5 “Wyznałem ci swój grzech i nie kryłem mojej nieprawości. Powiedziałem: Wyznam moje występki PANU, a ty przebaczyłeś nieprawość mego grzechu. Sela.”
Efezjan 1:7 “W którym mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów, według bogactwa jego łaski;”
Marka 11:25, 26 “A gdy stoicie, modląc się, przebaczcie, jeśli macie coś przeciwko komuś, aby i wasz Ojciec, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia. Bo jeśli wy nie przebaczycie, to i wasz Ojciec, który jest w niebie, nie przebaczy wam waszych przewinień.”
Efezjan 4:32 “Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie, jak i wam Bóg przebaczył w Chrystusie.”
Daniela 9:9 “Pan, Bóg nasz, zaś jest miłosierny i okazuje łaskawość, mimo że zbuntowaliśmy się przeciw Niemu”
Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi
1 Tymoteusza 2:5 “Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;”
Efezjan 2:18 “Przez niego bowiem my, obie strony, mamy przystęp w jednym Duchu do Ojca.”
Efezjan 3:11, 12 “Zgodnie z wiecznym postanowieniem, które powziął w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. W nim mamy śmiałość i przystęp z ufnością przez wiarę jego.”
Rzymian 5:1, 2 “Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.”
Przy przyjmowaniu Chrystusa zostają wyznane byłe grzechy
Dzieje 19:18 “Wielu też tych, którzy uwierzyli, przychodziło i wyznawało, i ujawniało swoje uczynki.”
Chrześcijanie, którzy są chorzy duchowo, powinni wyznawać grzechy swoim współwyznawcom, aby ci mogli udzielać im rad, pomagać im i modlić się za nich — to przykazanie jest dane szczególnie namaszczonym sługom Bożym
Jakuba 5:13-16 “Cierpi ktoś wśród was? Niech się modli. Raduje się ktoś? Niech śpiewa. Choruje ktoś wśród was? Niech przywoła starszych kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana. A modlitwa wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Jeśli zaś popełnił grzechy, będą mu przebaczone. Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”
Żaden człowiek nie może przebaczać grzechów
Łukasza 5:23, 24 “Cóż jest łatwiej powiedzieć: Przebaczone ci są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczać grzechy – powiedział do sparaliżowanego: Mówię ci: Wstań, weź swoje posłanie i idź do domu.”
Duchowni nie mogą przesłuchiwać wiernych na temat każdego okresu ich życia, to niestosowne
1 Piotra 4:15 “Nikt z was niech nie cierpi jednak jako morderca albo złodziej, albo złoczyńca, albo jako człowiek, który się wtrąca do cudzych spraw.”
2 Tesaloniczan 3:11 “Bo słyszymy, że niektórzy wśród was postępują nieporządnie, wcale nie pracują, lecz zajmują się niepotrzebnymi rzeczami.”
Bóg sądzi przez Chrystusa
Hebrajczyków 10:30 “Znamy bowiem tego, który powiedział: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę, mówi Pan. I znowu: Pan będzie sądzić swój lud.”
Jana 5:22 “Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz cały sąd dał Synowi;”
Rzymian 2:16 “W dniu, w którym Bóg przez Jezusa Chrystusa będzie sądził skryte sprawy ludzkie według mojej ewangelii.”
Dzieje 10:42 “Nakazał nam też głosić ludowi i świadczyć, że on jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych.”
Dzieje 17:31 “Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”
Hebrajczyków 12:23 “Na powszechne zebranie, do zgromadzenia pierworodnych, którzy są zapisani w niebie, do Boga, sędziego wszystkich, do duchów sprawiedliwych uczynionych doskonałymi;”
Żaden chrześcijanin nie ma prawa osądzać swego brata
Rzymian 14:10-13 “Dlaczego więc ty potępiasz swego brata? Albo czemu lekceważysz swego brata? Wszyscy bowiem staniemy przed trybunałem Chrystusa. Jest bowiem napisane: Jak żyję, mówi Pan, ugnie się przede mną każde kolano i każdy język będzie wysławiał Boga. Tak więc każdy z nas sam za siebie zda rachunek Bogu. A tak już nie osądzajmy jedni drugich, ale raczej uważajcie na to, aby nie dawać bratu powodu do potknięcia się lub upadku.”
Mateusza 7:1 “Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.”
Izraelici wyznali grzechy Bogu publicznie przed kapłanami, aby można było złożyć odpowiednią ofiarę i zadośćuczynienie — bez tajnej spowiedzi
Liczb 5:7 “Mają wyznać grzech popełniony i oddać dobro nieprawnie zabrane z dodaniem piątej części temu, wobec kogo zawinili.”
Kapłanska 5:5, 6 “jeżeli więc kto popełni jedno z tych przestępstw, to niech wyzna, że przez to zgrzeszył. Wtedy przyniesie jako ofiarę zadośćuczynienia dla Pana za swój grzech – samicę spośród małego bydła, owcę lub kozę na ofiarę przebłagalną. A kapłan dokona przebłagania za jego grzech.”
Kapłani izraelscy musieli wyznać własne grzechy przed Bogiem i złożyć ofiarę przebłagalną
Kapłanska 16:6, 17 “Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i dokona przebłagania za siebie i za swój dom. Żaden człowiek nie będzie obecny w Namiocie Spotkania od chwili, kiedy Aaron wejdzie, aby dokonać obrzędu przebłagania w Miejscu Najświętszym, dopóki nie wyjdzie. Tak dokona przebłagania za siebie samego, za swój dom i za całe zgromadzenie Izraela.”
Całe zgromadzenie lub organizacja może publicznie wyznać grzech lub obrać złą drogę
Nehemiasza 9:2 “I odłączyło się potomstwo Izraela od wszystkich cudzoziemców. Wtedy stojąc wyznali swoje grzechy i wykroczenia swych ojców.”
Izajasza 12:1 “Ty powiesz w owym dniu: Wychwalam Cię, Panie, bo rozgniewałeś się na mnie, lecz Twój gniew się uśmierzył i pocieszyłeś mię!”